Onze auto krijgt veel aandacht, maar hoe zit het eigenlijk met de coureurs? In deze blog zullen we focussen op de drie coureurs die urenlang in een snikhete auto zullen racen.
Eerst een kort voorstelrondje: onze coureurs zijn Joris van den Berg, Toine Urlings en Tim van Leeuwen, allemaal jongens uit ons team. De reden waarom ze coureur zijn geworden is hun lichaamsbouw, alledrie zijn ze redelijk kleine en smalle jongens. Hun lengte en de breedte van hun heupen hebben namelijk deels de afmetingen van Nuna8 bepaald, de cockpit is precies pas gemaakt op hun lichaam. Hoe kleiner het ‘frontaal oppervlakte’ van Nuna (dat is het oppervlak wat je ziet als je recht voor Nuna staat) hoe minder luchtweerstand Nuna8 heeft en dus hoe beter. Het gewicht heeft minder invloed op de prestatie, aangezien de coureur vanuit de reglementen minimaal 80kg moet wegen. Als de coureur minder weegt krijgt hij ballast mee zodat hij (inclusief ballast) alsnog 80kg weegt. Diëten heeft voor onze jongens dus geen zin en dat is maar goed ook, want je moet je wel heel fit voelen om deze prestatie te kunnen leveren!
Want hoe is het nou om 3000km door de outback van Australië te racen? Kort samengevat: Vooral erg warm. Het kan zo 50 graden worden in de cockpit, dus het is zweten geblazen. Nuna8 heeft zelfs een speciaal gaatje in de onderkant waardoor het zweet kan weglopen. Airconditioning was helaas te zwaar en kostte teveel energie om in te bouwen. We zorgen er daarentegen wel voor dat de coureurs goed gehydrateerd blijven, ze nemen veel water mee tijdens het rijden.
Naast de ongemakkelijke temperatuur blinkt Nuna8 ook niet uit in zitcomfort, Nuna8 heeft namelijk geen stoel. De coureurs zitten dus letterlijk met hun billen op de onderkant van de auto. “Je moet echt een paar keer met je kont van de vloer komen om iets minder een houten kont te krijgen”, vertelt Joris. Tijdens de 3000km lange race van Darwin naar Adelaide zijn er negen stopplekken, waar elke auto verplicht moet stoppen om de auto te checken. Tijdens deze stops wisselen de coureurs ook, dus elke coureur rijdt gemiddeld drie uur achter elkaar. Hoe ze dit volhouden? “Puur op adrenaline”, zegt Toine. “Drie uur is goed vol te houden, daarna wordt het ongezellig, dan wordt je fysiek moe en raakt je adrenaline op”, voegt Joris toe.
Eén van de coureurs, Tim, heeft al eerder een race gereden, namelijk de Sasol Solar Challenge van 2014 in Zuid-Afrika. Deze race werd gereden met Nuna7. Tijdens deze race heeft Tim de nodige ervaring opgedaan om bij de bouw van Nuna8 rekening te houden met het coureurscomfort. Daarbuiten heeft deze extra ervaring als voordeel dat Tim goed kan vergelijken hoe de wegligging van Nuna8 is ten opzichte van Nuna7. Op die manier is de weglegging van Nuna8 veel verbeterd. Volgens Tim is deze extra ervaring zeker een voordeel, maar de Bridgestone World Solar Challange is een andere race. De temperaturen zijn veel hoger, de concurrentie is sterker en er moet worden gereden in een auto die zich nog nooit heeft bewezen.
Buiten de zware omstandigheden zijn de coureurs enthousiast dat ze in Nuna mogen rijden. “Het is een hele mooie ervaring om zelf een auto te mogen ontwerpen, bouwen en er daarna zelf in te racen”, aldus Toine. Na de testdagen in zowel Nederland als Australië hebben alledrie de coureurs er vertrouwen in dat Nuna8 een veilige, betrouwbare maar vooral ook een snelle zonneauto is. Op 18 oktober zal de Bridgestone World Solar Challenge van start gaan en zal blijken of deze coureurs Nuna8 als eerste over de finish kunnen krijgen.