Elke week vervangt een ander oud-teamlid één van de vijf herinneringen door zijn of haar mooiste herinnering. Deze week was het de beurt aan Rune van der Meijden.
Hallo! Mijn naam is Rune van der Meijden en was in 2013 de strateeg van Nuna 7. In deze functie was het mijn taak om tijdens de race de optimale snelheid van Nuna te bepalen. Deze snelheid hangt af van het weer, de accustand van Nuna, de te rijden route en de paneel- en verbruiksprestaties van Nuna. Met een zelfgebouwd algoritme wordt de optimale snelheid ook nog een beetje ehhh.. snel berekend.
Helaas voor HP vervang ik deze week zijn herinnering, herinnering 4.
1) Testdagen Valkenburg (Annemiek Koers, Aerodynamica, productie en coureur Nuna 7)
Veel van de Monday Memories zijn ook goede herinneringen voor mij, onze zelfgemaakte fontein bij de finish, het lossen van de auto uit de mal en de geweldige reacties op de concentrators tijdens scruteneering. Deze week voeg ik een herinnering van het voortraject toe; de testdagen op vliegveld Valkenburg.
Als luchtvaart- en ruimtevaart studente vind ik rijden op een verlaten vliegveld natuurlijk al top en als ik dan ook de eerste ben in de auto die helemaal af is, maakt dat het wel heel speciaal. Jorrit was mee om de eerste foto’s van een rijdende Nuna7 te maken en zijn enthousiasme na het maken van de foto’s gaf een tevreden gevoel over ons eindresultaat. Een paar maanden later zijn we nog een keer op Valkenburg om te filmen voor een reclame van Nuon. Een supermooie zomerdag met een erg ontspannen sfeer en pizza bij ondergaande zon. Dit soort dagen gaven zo veel voldoening voor het harde werken binnen het team en na het uitpakken van de trailer in Delft viel ik dan ook altijd moe en tevreden in slaap.
2) De fontein (Pier van Zonneveld, Teamleider Nuna6)
Als mij dan gevraagd word om één bijzondere herinnering uit te kiezen voor de Monday Memories, dan is er toch één die er met kop en schouders bovenuit steekt. Een moment, dat alle Nuna leden bij zal blijven; het zwemmen in de fontein bij de finish.
Als sinds jaar en dag een traditie die, voor zover ik weet, door het Nuon Solar Team in het leven geroepen is in 2001.
En als er bij de finish geen fontein is, dan bouwt het Nuon Solar Team er wel een. Is het niet mogelijk om een fontein te bouwen, dan creëert het team wel een champagne/bier douche als nooit tevoren. En als het even kan, zorgt het Nuon Solar Team ook nog voor de muziek, verlichting en rookmachine. Gewonnen of niet, de finish wordt altijd in stijl gevierd. Weer of geen weer, er zal gezwommen worden. Niet alleen met ons team, maar met alle teams. Of ze nou willen of niet, we vieren de finish samen in de fontein.
Elke keer weer een bijzonder moment, waarvan ik ontzettend blij ben dat ik er deel van uit heb kunnen maken.
3) FIA Prize Giving Gala (Bart Koek, Technisch Manager Nuna7S)
Toen we Kaapstad in het dal zagen liggen waren we er bijna. Met een voorsprong van bijna 1500 kilometer was alleen de laatste spannende afdaling hetgene dat ons tegen kon houden. Gelukkig ging alles goed en waren wij de winnaars van het evenement. Wat wij toen nog niet wisten, was dat we in december werden uitgenodigd voor het officiële “FIA Prize Giving Gala” in Doha, Qatar.
Ieder jaar is er aan het einde van het motorsport seizoen dit evenement. Winnaars van onder andere de Rallycross, International Karting Championship, WRC en Formule 1 waren hier om hun prijs op te halen. Niels en ik zijn in het vliegtuig gesprongen om ook onze prijs op te halen tussen deze helden. Niels bepakt met een flinke stapel visitekaartjes, en ik met mijn motorhelm om het op te nemen tegen Daniel Ricciardo(nr.3 Formule 1) en Petter Solberg(kampioen WRC) in een kartwedstrijd. Helaas was ik kansloos. Desalniettemin een fantastische ervaring.
4) De achterbank van Mission Control (Rune van der Meijden, Strategie Nuna7)
Tijdens de race zat ik samen met Jorrit, Rick, Allard, Wubbo en een jurylid in Mission Control– de volgauto achter Nuna die het centrale zenuwstelsel én de hersenen tijdens de race vormt. Alle informatie- en communicatiestromen komen hier samen en alle strategische beslissingen worden hier genomen. Een plek waar de stress altijd aanwezig is en de spanningen hoog op kunnen lopen..
De achterbank van Mission Control was tijdens de race de strategie bunker. Ingebouwd tussen 5 schermen en 3 laptops, met om ons heen een breed scala aan grafieken, kaartjes en getallen in alle kleuren van de regenboog had dit nog het meeste weg van een kruising tussen een futuristisch ruimteschip en een eenpersoons duikboot waar je met z’n tweeën in zit. Een plek die zo mysterieus en geheim is dat er nauwelijks foto’s van zijn gemaakt. Meer dan op de weg vond onze race plaats op 5 beeldschermen: iedere snelheidsverandering werd fel bediscussieerd door vier mensen en vervolgens in supergeheime codetaal doorgeseind naar Nuna.
De keuze van deze geheimtaal kon nogal afhangen van het type jurylid dat naast ons zat. Bij het type “nukkige professor” gebruikten we de namen van teamleden. Maar bij het type “Jolige Steve Irwin” ging het er een stuk schunniger aan toe. Wegens ons jeugdige publiek censureer ik de details, maar duidelijk mag zijn dat er tussen het stressen ook genoeg werd gelachen!
5) Startgrid World Solar Challenge 2007 (Paul Beckers Electrical Engineering Nuna4)
Geen gasresponse, geen zacht zoemende motor en honderden ogen in je nek met elk weer duizend vragen. Tevergeefs doorloop ik opnieuw het opstart protocol maar eigenlijk weet ik het al, de controle lampjes van de motor controller branden allemaal tegelijk en dat hoort niet. In de weken voorafgaand aan dit moment is praktisch de gehele auto uit en weer in elkaar gezet. Elke converter, elke kabel en connector, elk onderdeel is doorgelicht. Het zonnepaneel is afgelopen nacht nog voor een groot deel gereviseerd om zeker te zijn dat het zonder problemen de 3000 kilometer outback doorstaat. Door die laatste nachtelijke exercitie is iedereen vermoeid en licht geprikkeld. Paniek begint toe te slaan, het zonnepaneel wordt van de auto getild om een blik op de motor elektronica te kunnen werpen. Dan is daar in een woud van consternatie een stem die tot kalmte en redenatie maant, “Wat heb je nodig?” vraagt Wubbo. Nadat ik hem antwoord heb gegeven verdeelt hij de taken. Gert trekt een sprintje naar de support auto’s om een vervangende motor controller te halen, een ander teamlid heeft ondertussen een multitool in het publiek gevonden om de defecte controller eruit te halen. Nadat deze vervangen is krijgen we te horen dat we achteraan moeten starten. Mijn hartslag is ondertussen weer onder de 200 slagen per minuut gekomen en het adrenalinepeil zakt weer. Teamleden staan ondertussen interviewtjes weg te geven alsof het routine is; “No, this is all a setup, we’re giving them a head start!” claimt Oliver. Waar mijn taak net volbracht is heeft hij er net 26 taken bijgekregen, die allemaal stuk voor stuk ingehaald moeten worden.