Elke week vervangt een ander oud-teamlid één van de vijf herinneringen door zijn of haar mooiste herinnering. Deze week was het de beurt aan Paul Beckers.
Meer dan een jaar bezig zijn met hoge efficiëntie ruimtevaart-zonnecellen, lithium accu’s en in-wheel direct drive elektromotoren. En dat allemaal in een auto die nog ontworpen en gebouwd moet worden. Als student elektrotechniek is dat wel een uitdaging waar ik oren naar had. “Wanneer beginnen we? Oh eerst een sollicitatie?!” Het was alweer een tijdje geleden dat ik mijn CV had bijgewerkt, maar de laatste regel die ik erbij had gezet was doorslaggevend tijdens het sollicitatiegesprek. Ik had het jaar ervoor ervaring opgedaan met het Delfi-C3 nanosatelliet project. Satellieten zijn van die futuristische, voornamelijk elektronische apparaten met zonnecellen en sensoren en ze moeten gegarandeerd betrouwbaar zijn in ontwerp en bouw. Een jaar later staan we na een geweldige kwalificatie op P3 aan de start van de race met Nuna4. En daar bleven we staan want vertrekken deed ze niet. Mijn monday memory wordt er een waar de nachtmerries van Bas van Wee vandaan komen…
Deze week vervang ik herinnering 5 van Joos Ockels.
DE HERINNERINGEN
1) Biel School of Engineering (Eiso Vaandrager, ergonomie & veiligheid en coureur Nuna 1)
Ik kan mij nog heel goed herinneren dat we besloten niet de ECN silicium zonnepanelen te nemen maar te gaan voor de veel te dure GaAs triple junction zonnepanelen, dat we Wubbo vroegen om adviseur te worden, of onze pers conferentie op 11 september 2001… de slechtste persdag ever…. Echter de herinnering die mij persoonlijk nog steeds het meest bijstaat is ons bezoek aan Biel School of Engineering. We waren nog maar net begonnen en niemand van ons team had ooit een echte zonneauto gezien. Met het team zijn we toen naar Biel in Zwitserland gereden om hun zonneauto te zien en te kijken of we hun elektromotor konden gebruiken. Vanaf dat moment werd het project ‘tastbaar’. Ik herinner mij dat ik toen besloot er vol voor te gaan. Een beslissing waar ik nooit spijt van heb gehad.
2) De fontein (Pier van Zonneveld, Teamleider Nuna6)
Als mij dan gevraagd word om één bijzondere herinnering uit te kiezen voor de Monday Memories, dan is er toch één die er met kop en schouders bovenuit steekt. Een moment, dat alle Nuna leden bij zal blijven; het zwemmen in de fontein bij de finish.
Als sinds jaar en dag een traditie die, voor zover ik weet, door het Nuon Solar Team in het leven geroepen is in 2001.
En als er bij de finish geen fontein is, dan bouwt het Nuon Solar Team er wel een. Is het niet mogelijk om een fontein te bouwen, dan creëert het team wel een champagne/bier douche als nooit tevoren. En als het even kan, zorgt het Nuon Solar Team ook nog voor de muziek, verlichting en rookmachine. Gewonnen of niet, de finish wordt altijd in stijl gevierd. Weer of geen weer, er zal gezwommen worden. Niet alleen met ons team, maar met alle teams. Of ze nou willen of niet, we vieren de finish samen in de fontein.
Elke keer weer een bijzonder moment, waarvan ik ontzettend blij ben dat ik er deel van uit heb kunnen maken.
3) Race stil gelegd door bosbranden (Nadine Rodewijk, Public Relations en Ergonomie Nuna6)
We waren net een paar uur bezig op de tweede racedag, eigenlijk verliep alles op rolletjes. Opeens kregen we via de portofoons te horen dat er een extra stop moest worden gemaakt omdat het door bosbranden te gevaarlijk zou zijn om door te rijden. Zoiets was nog nooit eerder gebeurd in de geschiedenis van de World Solar Challenge. Even later werd bekend dat de rest van de dag niet meer gereden zou worden, wel mochten we statisch laden. En daar sta je dan de hele dag samen met je twee grootste concurrenten, Michigan en Tokai op een parkeerplaats aan de Stuart Highway (overigens erg gezellig). Opeens waren we groot nieuws in Nederland en de satelliet-telefoon stond rood gloeiend.
De volgende dag konden we weer de weg op, maar niet geheel zonder gevaar. Op sommige plekken was het vuur nog niet gedoofd en op een gegeven moment reden we zelfs door een muur van rook. Met een tegemoetkomende road train was het even heel spannend voor Woytek, maar gelukkig liep alles goed af. Het filmpje van deze racedag laat zien dat zonneracen zeker geen kinderspel is!
4) Adiante (Hans-Peter van Velthoven Nuna-Nuna8, Fotograaf)
In 2004 hebben we met Nuna2 heel Europa door gecruised. Deze geweldige Tour heette “Adiante”(vooruit op z’n Portugees). Van Athene via Skopje naar Belgrado. Toen via Budapest naar Bratislava om vervolgens door te rijden naar Wenen. Daarna zijn we naar Bonn gegaan en door naar Delft. Dat was de 1ste helft.
Helft 2 begon in Leuven daarna Parijs, Genève, Turijn, Toulouse, Madrid en de finish in Oporto. Ik wil dan ook graag Parijs aanhalen als geweldig moment. Wat daar gebeurde was hilarisch.
We reden door de straten van Parijs. Wubbo reed Nuna2, hij kende immers de stad. Bij een stoplicht, dat op rood stond, staken een aantal voetgangers over. Terwijl zij aandachtig Nuna aan het opnemen waren, deed Wubbo de canopy van Nuna2 open en begroette de mensen heel vriendelijk. De mensen schrokken zich rot en riepen “il ya quelqu’un dans” “Er zit iemand in”. Zij dachten dat het een futuristisch radiografisch bestuurbare auto was.
Ik heb nog nooit zo hard gelachen als toen.
Voor mij was “Adiante” een geweldig avontuur met weinig slaap en veel plezier. Om nooit te vergeten.
5) Startgrid World Solar Challenge 2007 (Paul Beckers Electrical Engineering Nuna4)
Geen gasresponse, geen zacht zoemende motor en honderden ogen in je nek met elk weer duizend vragen. Tevergeefs doorloop ik opnieuw het opstart protocol maar eigenlijk weet ik het al, de controle lampjes van de motor controller branden allemaal tegelijk en dat hoort niet. In de weken voorafgaand aan dit moment is praktisch de gehele auto uit en weer in elkaar gezet. Elke converter, elke kabel en connector, elk onderdeel is doorgelicht. Het zonnepaneel is afgelopen nacht nog voor een groot deel gereviseerd om zeker te zijn dat het zonder problemen de 3000 kilometer outback doorstaat. Door die laatste nachtelijke exercitie is iedereen vermoeid en licht geprikkeld. Paniek begint toe te slaan, het zonnepaneel wordt van de auto getild om een blik op de motor elektronica te kunnen werpen. Dan is daar in een woud van consternatie een stem die tot kalmte en redenatie maant, “Wat heb je nodig?” vraagt Wubbo. Nadat ik hem antwoord heb gegeven verdeelt hij de taken. Gert trekt een sprintje naar de support auto’s om een vervangende motor controller te halen, een ander teamlid heeft ondertussen een multitool in het publiek gevonden om de defecte controller eruit te halen. Nadat deze vervangen is krijgen we te horen dat we achteraan moeten starten. Mijn hartslag is ondertussen weer onder de 200 slagen per minuut gekomen en het adrenalinepeil zakt weer. Teamleden staan ondertussen interviewtjes weg te geven alsof het routine is; “No, this is all a setup, we’re giving them a head start!” claimt Oliver. Waar mijn taak net volbracht is heeft hij er net 26 taken bijgekregen, die allemaal stuk voor stuk ingehaald moeten worden.
