Elke week vervangt een ander oud-teamlid één van de vijf herinneringen door zijn of haar mooiste herinnering. Deze week was het de beurt aan Annemiek Koers.
Mijn naam is Annemiek, studente luchtvaart en ruimtevaarttechniek en Nuna7-teamlid. Nadat ik mijn bachelor eindproject over een vierwielige zonneauto had gedaan ben ik in de zomer van 2012 begonnen aan het daadwerkelijke aerodynamisch ontwerp van deze auto, Nuna7. Vele tekeningen en berekeningen later was het ontwerp eind februari af en stroomde ik door naar de productie van de auto. Na vier maanden zwoegen in Lelystad verhuisde ik weer terug naar Delft om daar te helpen met PR en andere kleine taken en toen de auto rijklaar was, had ik het geluk om coureur te mogen zijn van onze prachtige creatie!
Deze week vervang ik herinnering 1 van Eiso.
DE HERINNERINGEN
1) Testdagen Valkenburg (Annemiek Koers, Aerodynamica, productie en coureur Nuna 7)
Veel van de Monday Memories zijn ook goede herinneringen voor mij, onze zelfgemaakte fontein bij de finish, het lossen van de auto uit de mal en de geweldige reacties op de concentrators tijdens scruteneering. Deze week voeg ik een herinnering van het voortraject toe; de testdagen op vliegveld Valkenburg.
Als luchtvaart- en ruimtevaart studente vind ik rijden op een verlaten vliegveld natuurlijk al top en als ik dan ook de eerste ben in de auto die helemaal af is, maakt dat het wel heel speciaal. Jorrit was mee om de eerste foto’s van een rijdende Nuna7 te maken en zijn enthousiasme na het maken van de foto’s gaf een tevreden gevoel over ons eindresultaat. Een paar maanden later zijn we nog een keer op Valkenburg om te filmen voor een reclame van Nuon. Een supermooie zomerdag met een erg ontspannen sfeer en pizza bij ondergaande zon. Dit soort dagen gaven zo veel voldoening voor het harde werken binnen het team en na het uitpakken van de trailer in Delft viel ik dan ook altijd moe en tevreden in slaap.
2) De fontein (Pier van Zonneveld, Teamleider Nuna6)
Als mij dan gevraagd word om één bijzondere herinnering uit te kiezen voor de Monday Memories, dan is er toch één die er met kop en schouders bovenuit steekt. Een moment, dat alle Nuna leden bij zal blijven; het zwemmen in de fontein bij de finish.
Als sinds jaar en dag een traditie die, voor zover ik weet, door het Nuon Solar Team in het leven geroepen is in 2001.
En als er bij de finish geen fontein is, dan bouwt het Nuon Solar Team er wel een. Is het niet mogelijk om een fontein te bouwen, dan creëert het team wel een champagne/bier douche als nooit tevoren. En als het even kan, zorgt het Nuon Solar Team ook nog voor de muziek, verlichting en rookmachine. Gewonnen of niet, de finish wordt altijd in stijl gevierd. Weer of geen weer, er zal gezwommen worden. Niet alleen met ons team, maar met alle teams. Of ze nou willen of niet, we vieren de finish samen in de fontein.
Elke keer weer een bijzonder moment, waarvan ik ontzettend blij ben dat ik er deel van uit heb kunnen maken.
3) Race stil gelegd door bosbranden (Nadine Rodewijk, Public Relations en Ergonomie Nuna6)
We waren net een paar uur bezig op de tweede racedag, eigenlijk verliep alles op rolletjes. Opeens kregen we via de portofoons te horen dat er een extra stop moest worden gemaakt omdat het door bosbranden te gevaarlijk zou zijn om door te rijden. Zoiets was nog nooit eerder gebeurd in de geschiedenis van de World Solar Challenge. Even later werd bekend dat de rest van de dag niet meer gereden zou worden, wel mochten we statisch laden. En daar sta je dan de hele dag samen met je twee grootste concurrenten, Michigan en Tokai op een parkeerplaats aan de Stuart Highway (overigens erg gezellig). Opeens waren we groot nieuws in Nederland en de satelliet-telefoon stond rood gloeiend.
De volgende dag konden we weer de weg op, maar niet geheel zonder gevaar. Op sommige plekken was het vuur nog niet gedoofd en op een gegeven moment reden we zelfs door een muur van rook. Met een tegemoetkomende road train was het even heel spannend voor Woytek, maar gelukkig liep alles goed af. Het filmpje van deze racedag laat zien dat zonneracen zeker geen kinderspel is!
4) Adiante (Hans-Peter van Velthoven Nuna-Nuna8, Fotograaf)
In 2004 hebben we met Nuna2 heel Europa door gecruised. Deze geweldige Tour heette “Adiante”(vooruit op z’n Portugees). Van Athene via Skopje naar Belgrado. Toen via Budapest naar Bratislava om vervolgens door te rijden naar Wenen. Daarna zijn we naar Bonn gegaan en door naar Delft. Dat was de 1ste helft.
Helft 2 begon in Leuven daarna Parijs, Genève, Turijn, Toulouse, Madrid en de finish in Oporto. Ik wil dan ook graag Parijs aanhalen als geweldig moment. Wat daar gebeurde was hilarisch.
We reden door de straten van Parijs. Wubbo reed Nuna2, hij kende immers de stad. Bij een stoplicht, dat op rood stond, staken een aantal voetgangers over. Terwijl zij aandachtig Nuna aan het opnemen waren, deed Wubbo de canopy van Nuna2 open en begroette de mensen heel vriendelijk. De mensen schrokken zich rot en riepen “il ya quelqu’un dans” “Er zit iemand in”. Zij dachten dat het een futuristisch radiografisch bestuurbare auto was.
Ik heb nog nooit zo hard gelachen als toen.
Voor mij was “Adiante” een geweldig avontuur met weinig slaap en veel plezier. Om nooit te vergeten.
5) Startgrid World Solar Challenge 2007 (Paul Beckers Electrical Engineering Nuna4)
Geen gasresponse, geen zacht zoemende motor en honderden ogen in je nek met elk weer duizend vragen. Tevergeefs doorloop ik opnieuw het opstart protocol maar eigenlijk weet ik het al, de controle lampjes van de motor controller branden allemaal tegelijk en dat hoort niet. In de weken voorafgaand aan dit moment is praktisch de gehele auto uit en weer in elkaar gezet. Elke converter, elke kabel en connector, elk onderdeel is doorgelicht. Het zonnepaneel is afgelopen nacht nog voor een groot deel gereviseerd om zeker te zijn dat het zonder problemen de 3000 kilometer outback doorstaat. Door die laatste nachtelijke exercitie is iedereen vermoeid en licht geprikkeld. Paniek begint toe te slaan, het zonnepaneel wordt van de auto getild om een blik op de motor elektronica te kunnen werpen. Dan is daar in een woud van consternatie een stem die tot kalmte en redenatie maant, “Wat heb je nodig?” vraagt Wubbo. Nadat ik hem antwoord heb gegeven verdeelt hij de taken. Gert trekt een sprintje naar de support auto’s om een vervangende motor controller te halen, een ander teamlid heeft ondertussen een multitool in het publiek gevonden om de defecte controller eruit te halen. Nadat deze vervangen is krijgen we te horen dat we achteraan moeten starten. Mijn hartslag is ondertussen weer onder de 200 slagen per minuut gekomen en het adrenalinepeil zakt weer. Teamleden staan ondertussen interviewtjes weg te geven alsof het routine is; “No, this is all a setup, we’re giving them a head start!” claimt Oliver. Waar mijn taak net volbracht is heeft hij er net 26 taken bijgekregen, die allemaal stuk voor stuk ingehaald moeten worden.
