Het is maandagochtend en ik maak één van mijn vele autoritten vanuit België richting Delft. Zoals altijd rijd ik hierbij over de haringvlietbrug en ik voel alweer de invloed van de wind op mijn auto. Ik moet goed sturen om de auto op de weg te houden en ik stel mij dan steeds de vraag: Wat als mijn auto een stuk lichter is ? Zou ik mijn auto dan ook nog op de weg kunnen houden ?
Wanneer ik me dan bedenk dat het ontwerpen van een wagen die zo licht mogelijk is één van onze streefdoelen is met Nuna, besef ik des te meer dat het van levensgroot belang is om het perfecte evenwicht te vinden tussen een wagen die niet alleen licht is, maar tegelijk ook veilig is.
Mijn naam is Bart Helwig en ik ben één van de Mechanical Engineers van het Nuon Solar Team. Sinds september werk ik samen met Thijs aan de mechanica van onze zonnewagen. Hierbij streven we niet alleen naar een auto die zo licht mogelijk is, maar ook naar een auto die de veiligheid van de coureur kan garanderen. Zoals te lezen was in de blog van Thijs zijn wij elke dag bezig met het aftasten van grenzen: kan het lichter en is het dan nog veilig ?
Laat ik beginnen bij het begin, namelijk het moment waarop we als team verschillende concepten hebben uitgewerkt.
Hieruit werd dan het meest optimale ontwerp gekozen en vervolgens gingen Jorden en Joris (Aerodynamica) helemaal los om de aerodynamische vorm te tekenen voor de auto. De weerstand die hier mee gepaard gaat is maar liefst 2/3 van de totale weerstand van de auto, de andere 1/3 ligt bij ons (Mechanica)
Hierbij werd al snel duidelijk dat het een uitdaging zou worden om de ophanging te ontwerpen in de kleine ruimte die hierin is voorzien.
Hiervoor startten we met het tekenen van de ophanging in CATIA, een 3D modelleer programma. De eerste versie wordt getekend zodat alles geometrisch klopt en alles op de juiste plek terecht komt.
Vervolgens konden we starten met het opstellen van eisen, die we nodig hebben bij het doorrekenen. Deze eisen worden bepaald bij verschillende loadcases van de auto.Bij het doorrekenen worden verschillende factoren gewijzigd en geëvalueerd aan de hand van de opgestelde eisen. Op die manier kan nagegaan worden waar er gewicht bespaard kan worden etc.
Wanneer we uiteindelijk het lichtste ontwerp met een aanvaardbare veiligheid hebben gevonden, wordt het ontwerp opgestuurd naar de frezer. Je zou dan verwachten dat de afgewerkte onderdelen onmiddellijk in de carbonbody worden geplaatst, maar dit gebeurt echter niet. Hiervoor zijn er twee redenen.
Ten eerste is de carbonbody later klaar. Daarnaast kunnen we het risico niet lopen dat er toch een probleem is, want dan zou de carbonbody ook kapot gaan.
Daarom wordt alles eerst getest op ons testvoertuig “Benny”, die je hieronder op de foto kan zien. . Dit is een aluminiumframe waarin de ophanging tot zijn limieten kan getest worden. Wanneer de ophanging deze testen heeft doorstaan, kunnen we starten met het plaatsen van de ophanging in de carbonbody. Op deze manier proberen we een jaar lang onze grenzen op te zoeken om zo de WSC te kunnen winnen in 2015.
